Baby voor de klas leert kinderen sociale vaardigheden

    0
    2573

    Een baby in de klas moet kinderen op school sociale vaardigheden bijbrengen. De klassenbaby’s zijn al een succes in het buitenland. De methode komt nu ook naar Nederland.

    In bijna 4000 schoolklassen, verspreid over elf landen, kijkt geen kind nog op van een baby in de kring. Die baby komt daar elke maand op bezoek, vergezeld door zijn vader of moeder en een speciaal getrainde instructeur. Het idee: door te letten op de reacties van een pasgeborene (‘Huilt het, waarom? Lacht het, naar wie?’) leren kinderen emoties bij anderen én bij zichzelf herkennen en begrijpen.

    Voor het eerst kunnen Nederlandse scholen zich ook aanmelden voor het zogehetenRoots of Empathy-programma. Na de zomervakantie krijgen tien Rotterdamse basisscholen de primeur, maar ook in de rest van het land staan schooldirecteuren al te trappelen.

    Uit  wetenschappelijke onderzoeken blijkt dat de klassenbaby, hoe jong ook, iets kan bereiken dat geen juf of meester zomaar voor elkaar krijgt. Leerlingen die een baby op bezoek krijgen, pesten minder, zijn minder agressief en kunnen meer begrip voor anderen opbrengen.

    Volgens Maria Oholoeloen, die het lesprogramma naar Nederland haalt, slaat de Roots of Empathy-aanpak zelfs aan bij de, op het oog, meest gesloten of opstandige kinderen in de klas. ,,De baby is kwetsbaarder dan ieder ander kind in de groep. En dat roept zorgzaamheid op bij iedereen”, vertelt zij. ,,Zelfs de kinderen die zich ongelukkig voelen of buitengesloten, voelen zich geaccepteerd door een baby.”

    Bewondering

    In nieuwsitems uit het buitenland is te zien hoe de lesmethode er in de praktijk uitziet. In de Canadese stad Toronto is gefilmd hoe twintig leerlingen uit groep 3 een cirkel vormen rondom baby Naomi. Ze zingen haar zacht toe, strijken bij wijze van begroeting over haar spekbeentjes en bekijken hoe het kindje van zeven maanden oud een bal pakt en erop begint te sabbelen. Een zucht van bewondering schiet door de klas: wauw, dat kon Naomi vorige keer nog niet!

    Op een basisschool in de Amerikaanse stad Seattle is te zien hoe aan kinderen wordt gevraagd: ‘Hoe denken jullie dat baby Claire doet als ze moe is?’ Tien vingers schieten de lucht in. Claire gaapt! Claire wrijft in haar ogen! Claire huilt!

    ,,Voorafgaand aan elk klassenbezoek leren de kinderen door wat voor fases een baby gaat en bespreken ze hun verwachtingen”, vertelt de Nederlandse Oholoeloen. ,,Kan de baby al lachen, denk je? Omrollen? Herkent ze ons misschien al? En achteraf praten ze na over wat ze zagen. Dan komen vragen los als: wie is, net als de baby, wel eens verdrietig? Bij wie zoek jíj dan troost?”

    De ‘baby in de klas’-aanpak is in 1996 bedacht door de Canadese opvoedkundige Mary Gordon, die de samenleving ‘liefdevoller en zorgzamer’ wil maken door kinderen meer empathie bij te brengen. Met behulp van een baby, dus.

    Cirkel doorbreken

    Gordon vroeg zich in de jaren 80 en 90 al af waarom kinderen uit stabiele gezinnen sterker in hun schoenen staan dan kinderen die thuis een hoop te verstouwen hebben. Het kwartje viel toen ze een tienermoeder ontmoette die bij haar vriendje bleef terwijl hij haar mishandelde. De tiener wist niet beter dan dat dit bij liefde hoorde, besefte Gordon, omdat ze thuis nooit ‘good love’ had ervaren. En háár kinderen zouden deze vorm van liefde evenmin gaan meekrijgen. Roots of Empathy is Gordons poging om deze cirkel te doorbreken. Het idee: door schoolkinderen te betrekken bij de ontwikkeling van een baby, leren zij hoe een liefdevolle relatie ontstaat en voelt.

    Op 19 april spreekt Gordon op een congres voor het eerst Nederlandse schoolleiders toe die geïnteresseerd zijn in deze aanpak. In de zaal zit dan sowieso John Staps, directeur van de Rotterdamse basisschool Mr. Instituut Schats Noord voor speciaal onderwijs. Hij verwelkomt maar wat graag een klassenbaby.

    ,,Mijn leerlingen hebben gedrags- en persoonlijkheidsproblemen, ze vinden het moeilijk om zich te verplaatsen in een ander”, zegt hij ,,Maar ze zijn heel goed met bejaarden, baby’s en dieren. Ze komen regelmatig schreeuwend mijn kantoor binnen, maar als ik zeg dat schoolhond Saartje daarvan schrikt, wordt er meteen gefluisterd. Ik denk dat als mijn leerlingen ontdekken hoe een kindje reageert op dingen, zij ook eerder bij zichzelf naar binnen gaan kijken.”

    Staps heeft er het volste vertrouwen in dat zijn leerlingen liefdevol reageren op de baby in de klas. ,,Er zijn kinderen met een negatief zelfbeeld die dingen van zichzelf kapot maken, maar Saartje is nog nooit iets aangedaan. Ze zijn gek op alles waarvoor ze even mogen zorgen.”